بسیاری از نامهای تازی که درمیان ما ایرانیان رایج است درمیان خود تازیان هیچ رواجی ندارد. هرچند امکان دارد که این نامها درمیان شیعیان مورد استفاده قرار بگیرد. آنهم بعنوان عشق وتعصب ویژه‌ای که نسبت به برخی از شخصیتهای تاریخ اسلام داشته و دارند

این نامها همگی نشان از فرهنگی بدوی و وحشی دارد

ام کلثوم: ام یعنی مادر و کلثوم به فرزند خیکی و چاق اطلاق میشود

حفصه: زن سیاه و زشت

خدیجه: به سقط جنین شتر میگویند

بتول: زنی که هوس مرد و همخوابگی دارد

سمیه: از سم می آید و به اندازه زهری که در چیزی باشد میگویند

سکینه: به بانوی گدا و خوار و بیچاره میگویند

رقیه: که از ریشه رق می‌آید، به معنای جادو و نیرنگ است

عذرا: به هرآن چیزی که سوراخ نشده باشد میگویند

فاطمه: از فطم می‌آید و به بچه شتر ماده از شیرگرفته‌ شده را میگویند

جعفر: ماده شتری که شیر بسیار داشته باشد

ذبیح: به هرچارپایی که گلویش را ببرند میگویند

باقر: که از خانواده بقره می‌باشد به گاو نر چاق میگویند و اعراب جاهلی به کسی که خیلی چیز می‌فهمیده است نیز میگفته. باقرالعلوم یعنی طرف همچون گاو چیز میداند.

عباس: از عبس می‌آید به معنای بدخو

عثمان: بچه مار

کاظم: از کظم می‌آید و به معنای لال بودن، گنگ

هاشم: به نان فروش دوره‌گرد می‌گفته اند

حیدر:حیدر به کسی گفته اند که انسانها را زنده زنده پاره میکرده است

صغری: کوچک و پست و اصغر نیز از همین خانواده

البته نامهای دیگری چون کلب علی، کلبحسین و غیره نیز رایج بوده است که کلب یعنی سگ و کلب علی یعنی سگ علی و سک حسین و غیره.